از ما به مهربانی یاد آرید

روز دانشجو

andisheh — Sun, 06 Dec 2009 13:24:18 GMT

به مناسبت روز دانشجو مناسب تر از اين شعر زنده ياد حميدمصدق مطلبي نيافتم.

ازما به مهرباني ياد آريد

به دانشجويان

كه اميد فرداي كشورند

از ما چنان که باید و شاید
کاری نرفته است

اینک که پای رفتنمان نیست
بی تاب و توان
یعنی که تاب نیست
               _توان نیست

هنگام بر گذشتنمان نزدیک
دیگر زمان ماند نمان نیست
تنها
چشم امید ما به شما مانده است
ای سروهای سبز جوان
ای جنگل بزرگ جوانان سرو قد
گفتیم با بطالت پدر از بیم
بیعت نمی کنیم
                _ و نکردیم

اما
بر جمع ما چه رفت
             که مفتون شدیم و راه
راندیم بر تباه

دیدیم
اینجا نه رستگاری
که هول زار تباهی بود
پایان سر به راهی
آری عقربه ساعت زمان
راهی به بازگشت ندارد

اینک رسیده ساعت ما
                          تنها
چشم امید ما به شما مانده ست
ای سروهای سبز جوان
ای جنگل بزرگ جوانان

تا استوارتر به برآیید
و همصدا بسرائید:
            "ماسروهای سبز جوانیم
           " در چار فصل سال
           " سر سبز و سرفراز می مانیم
چشم امید ما به شما مانده ست

گر ابرهای تیره سفر کردند
و نور روشن فردا را دیدید
از ما به مهربانی یاد آرید
از ما که در تمام شب عمر
در جستجوی نور سحر پرسه زدیم

در خاطر آرزوی ما را
                       بسپارید
از ما به مهربانی

یاد آرید.

به مناسبت اين روز شعر طنزي را نيز مي توانيد اينجا بخوانيد.

خدمتگذار يا خدمتگزار؟

andisheh — Fri, 04 Dec 2009 15:49:18 GMT

يادتان هست كه در يك پست تصوير يك چك به مبلغ پانزده تريليارد و ... ريالي را گذاشته بودم ؟ (خريد شركت مخابرات) اين هم تصوير صفحه ي اول سايت رئيس هيات مديره همان شركتي هست كه آن چك را صادر كرده است.

خدمتگذار يا خدمتگزار؟؟؟

ايشان دو دوره هم نماينده مجلس بوده اند. در باره ي مدرك دكتراي ايشان هم .... (خيلي كنجكاو هستين يك سرچ بدين خيلي اطلاعات دستتون مياد!!!)

5 ساله

andisheh — Fri, 04 Dec 2009 07:43:42 GMT

وبلاگم 5 ساله شد.

از همه دوستان گرامي و ارزشمندم كه افتخار مي دهند و نوشته هايم را مي خوانند و مشوقم هستند ، سپاسگزارم.

(مي خواستم عكس بگذارم كه سايتهاي مربوطه براي آپ لود عكس باز نشدند!!!)

به جاست از وبلاگ مرحومم! نوشتار نيز در اينجا ياد كنم.

خداوند همه ی رفتگان خاک را بیامرزد.

andisheh — Thu, 03 Dec 2009 15:06:18 GMT

خداوند همه ی رفتگان خاک را بیامرزد.

این را هم به واسطه ی شب جمعه نوشتم هم اینکه ارتباط داره با موضوع این پستم.

بنده خدا مرحوم علی کردان که نیازی به بیان مسائل پیش آمده در سال قبل نیست، و منم نمی خواهم مجددا به آنها بپردازم ، بلکه هدفم این بود که بگویم این بنده خدا در آن جریان حقیقتا مظلوم واقع شد دلایلش هم دو عکسی هست که در ذیل آورده ام. دست گلهایی که همچنان به آب می دهیم و کسی صدایش را هم درنمی آورد و البته از بدشانسی آن بنده خدا دقیقا در ارتباط با فوت وی می باشد. اینم شوخی روزگار هست که همچنان دست از سر آن بنده خدا برنمی دارد.

خدایش رحمت کند.

تعلم يا تالم؟؟؟؟ (اين كلمه در چند سايت ديگر و نيز در سايت رياست جمهوري هم آمده بود كه البته بعدا سايت رياست جمهوري آن را اصلاح كردند.)

AMBULANCE يا AMBOOLANSE

7مورد که بدون 7مورد دیگر خطرناک است.

andisheh — Wed, 02 Dec 2009 12:58:18 GMT

۷مورد که بدون ۷مورد دیگر خطرناک است.

از نظر مهاتما گاندي ۷مورد وجود دارند که بدون ۷مورد ديگر خطرناک هستند:
۱- ثروت ، بدون زحمت ۲- لذت، بدون وجدان
۳- دانش، بدون شخصيت
۴- تجارت، بدون اخلاق
۵- علم، بدون انسانيت۶- عبادت، بدون ايثار
۷- سياست، بدون شرافت

اين هفت مورد را گاندي تنها چند روز پيش از مرگش بر روي يک تکه کاغذ نوشت و به نوه‌اش داد. اعتقاد بر اين است که وي اين موارد را در جست و جوي خود براي يافتن ريشه هاي خشونت شناسايي کرد. در نظر گرفتن اين موارد، بهترين راه جلوگيري از بروز خشونت در يک فرد و يا جامعه است.

برخی از اظهار نظرهای وی درمورد ادیان مختلف به شرح زیر مطرح شده‌اند :

«لذا اگر می‌توانستم مسیحیت را بپذیرم وآنرا بزرگترین و کاملترین دین قبول کنم قطعا هندوئیسم را آنطور که الان هستم قبول نمی‌داشتم. من اشکالات و نواقص هندو را می‌شناسم. اگر نجاست در هندو بوده قطعا به گوشت خام مربوط می‌شده نه گوشت پخته. نمی‌توانم سرمنشا اختلاف ادیان را درک کنم معنی اینکه چنین چیزی در قالب وداس یا کلام خدا مطرح می‌شود چیست؟ اگر چیزی از جانب خداوند الهام شود پس چرا در مورد قرآن و انجیل باید تردید کرد؟ دوستان مسیحی من سعی کردند مرا به مسیحیت سوق دهند و همین طور دوستان مسلمان من. عبداله شیت به شدت مرا به مطالعه اسلام ترغیب می‌کرد البته همیشه درمورد زیبایی دین اسلام حرفهایی برای گفتن داشت.»
«به محض اینکه از مسیر اخلاق منحرف شویم دیگر شخصیت دینی نخواهیم داشت. در دین چیزی وجود ندارد که از چارچوب اخلاق خارج باشد. مثلا انسان نمی‌تواند دروغگو و بیرحم باشد ودرعین حال مدعی شود خدا را دردرون خویش احساس می‌کند.»

بیچاره ما

andisheh — Mon, 30 Nov 2009 15:36:18 GMT

سلیقه بر اساس قانون یا قانون بر اساس سلیقه؟

عکسی از سال ۱۹۲۲ در ساحل دریا در آمریکا مامور پلیسی را نشان می دهد که در حال اندازه گیری فاصله زانو تا لبه های مایو خانمها است که مبادا از حد مجاز مایو کوتاهتر باشد. (طرح مبارزه با مفاسد اجتماعی!!!)
اینکه این عکس چه پیامی دارد و اصلا درست بوده یا نه مورد نظرم نیست بلکه نکته ی جالب این است که امر اجرای قانون چهارچوب و معیار مشخصی برایش وضع شده و به سلیقه ی مامور ان واگذار نشده است تا هرجور دوست دارند تصمیم بگیرند و مردم هم سرگردان که ندانند چه باید کنند تا بلکه رضایت مامور جلب شود. (اين عکس چون احتمال بدآموزی!!! و تبرَج و استفاده ابزاری داشت! و از ترس خیلی چیزهاي ديگر در صفحه ی جداگانه قرار داده ام که با کلیک کردن در اینجا می توانید ببینید.)

وزیر سابق آموزش و پرورش : پس از 21 ماه تصدی این وزارتخانه تعداد واقعی مدارس و دانش آموزان برای ما مجهول است . +

چشم کسانی که این وزیر کارا و مدیر و تلاشگر و خیلی چیزهای دیگر را انتخاب کرده و نیز نمایندگان مجلس که به او رای اعتماد داده اند ، روشن و دستشان درد نکند!!! و بیچاره ما فرهنگیان و بیچاره تر از ما دانش آموزان و خانواده هایشان که ....

تشکر و قدردانی از میراث نگه داران فرهنگ

andisheh — Fri, 27 Nov 2009 11:14:18 GMT

تشکر و قدردانی از حافظان میراث فرهنگی دامغان

(از دست و زبان که برآید کز عهده ی شکرتان بدر آید؟؟!!!)

برج پير علمدار در شرق شهر دامغان در محله خوريا نزديک مسجد جامع و مدرسه حاج فتحعلی بيگ واقع گرديده است. اين مقبره به سال 417 هجری قمری ساخته شده است. ارتفاع اين بنا 13 متر, قطر داخلی آن چهار و نيم متر و شهرت آن به دليل کتيبه ای زيبا با خط کوفی مشبک است. اين ساختمان به سبک بنای چهل دختران است. اما نه به ظرافت و زيبايي آن. ساختمان مذکور مقبره محمد بن ابراهيم, پدر ابو حرب بختيار, ممدوح منوچهری دامغانی است. گنبد مذکور سابقا ايوانی داشت که امروزه ديگر اثری از آن وجود ندارد. و در دور ايوان کتيبه ای وجود داشت که در حال حاضر مقدار کمی از آن يادگار مانده است.

این هم نگهداری بسیار علمی و اصولی از این بنای ارزشمند هزارساله! دست میراث فرهنگی درد نکنهُ، مسئولین محترم سپاسگزاریم!!! اجر شما با ...؟!؟!

اقشار محروم جامعه!!! یا اقشار منت پذیر؟؟؟

andisheh — Tue, 24 Nov 2009 14:23:11 GMT

اقشار محروم جامعه!!! یا اقشار منت پذیر؟؟؟

رسم بر این است که برای دفع بلا به دیگران احسان کرد. این رسم در بین مشاغل هم به این شکل رایج شده که در اطلاعیه هایشان تاکید بر تخفیف ویژه به فرهنگیان! (قشر ژان والژانی) و دانشجویان دارند. (نوع شغل هم مهم نیست از کله پاچه فروشی تا تعویض روغنی و چینی بندزن و ... همه به فکر معلمها و دانشجویان عزیزند) چرایش کمی برایم مبهم است!!! شما می دانید چرا؟؟؟

یک سوال : اگر کسی هم فرهنگی باشد و هم دانشجو (از نوع دانشگاه آزادی) حکمش چیست؟؟؟

عکس ذیل هم یک صبحانه ی مفصل جماعت مرفه و بی درد معلم هست. بفرمایید:

دانشجو هم، دانشجوهای قدیم!

andisheh — Sun, 22 Nov 2009 15:59:18 GMT

دانشجو هم، دانشجوهای قدیم!

درس، تخته، گچ، حرص خوردن، خنده، نمره، مشروطی، آدمهایی كه هر كار كنی درست را نمی فهمند، آدمهایی كه خیلی می فهمند، مدیر گروه، جزوه،....
به طور حق التدریسی در چند دانشگاه درس می دهم. نوشته های زیر خاطرات من از این كلاس هاست.

یك كلاس دارم با دانشجوهای كاردانی از روز اول معلوم بود این كلاس با همه بقیه كلاس ها فرق می كند، و از آنجا كه هر چی سنگه اصولا مال پای لنگه، یك نفر تو این كلاس هست به اسم حسین رضا زاده! پسری است لاغر، سبزه رو و بدش نمی آید تا آنجا كه جا دارد كلاس را به هم بریزد.
در این كلاس هم پنجاه نفر ثبت نام شده اند و هیچ وقت صندلی به اندازه كافی وجود ندارد، همه سر كلاس بودند و ده دقیقه ای از كلاس گذشته بود، دو تا دختر از در وارد شدند، به جای این كه راهشان ندهم گفتم : «رضا زاده برو از كلاس روبرو دو تا صندلی بیاور» آن دو تا دختر گوشه ای ایستادند تا رضا زاده بیاید، داشتم درس می دادم كه ناگهان كلاس از خنده منفجر شد.
رضا زاده پشت در ایستاده بود صندلی را روی سینه اش گذاشته بود و می گفت: «یا ابالفضل!»

*****
از اول كلاس فقط می گفت و می خندید، ساكت كردنش هیچ راهی نداشت جز این كه جلوی دخترهای كلاس یك خورده حالش را می گرفتم.
یك قسمت را درس دادم بعد رو به دانشجوها كردم و پرسیدم: «كسی هست متوجه نشده باشه؟»
هیچ كس جواب نداد. ازش پرسیدم: «آقای جسینی شما چی؟ متوجه شدی؟»
گفت: «بله استاد!»
گفتم: «خیالم راحت شد، چون ایشون مینیمم مطلق كلاس هستن اگر ایشون فهمیده پس معلومه كه همتون فهمیدین.»

*****
لحظه ای را تصور كنید كه شما یك مبحث بسیار زیبا را كه خودتان از درس دادنش در اوج لذت هستید با هیجان برای دانشجو باز می كنید، پس از تمام شدن درس لحظه ای كه منتظر سوالات دانشجویان هستید اولین سوال پرسیده می شود
- «این قسمت در امتحان می آید؟»
: «شما جواب می دهید بله!»
- «چند نمره داره؟»
: «دونمره!»
- «پس جای نگرانی نیست.»

*****
دانشجو هم دانشجو های قدیم. استاد می گفت ف....ما رفته بودیم فرحزاد و برگشته بودیم. حالا خودتان قضات كنید:
وقتی كه من دارم سر كلاس می گویم: «درس تون این جلسه تمام می شه، جلسه بعد كاری نداریم جز این كه فقط تمرین حل كنیم.»
و بعد در جای دیگری اضافه می كنم: «جلسه بعد حضور و غیاب نمی كنم!»
منظورم چیه؟ این همه كُد برای نیامدن دانشجوها سر كلاس و تعطیلی آن بس نیست. با این روش هم كلاس تعطیل می شود و هم من به آموزش دانشكده پاسخگو نیستم.
حالا فكر كنید كه كلاس مذكور پنجشنبه ای باشد كه چهارشنبه قبلش هم تعطیل شده باشد.
با خیالی راهت می روم سر كلاس حتی بدون یادداشت های درسی ام و با لبخندی ملیح كه در دل حواله آموزش دانشكده می كنم و مواجه می شوم با یك كلاس 30 نفره كه همه سراپا گوش منتظرند تا من تمرین ها را حل كنم.
واقعا خودتان قضاوت كنید. این ها دانشجو اند؟

نشریه اینترنتی مبین

غروب پاييز

andisheh — Wed, 18 Nov 2009 16:35:29 GMT

غروب پاييز

دلم خون شد از اين افسرده پاييز
از اين افسرده پاييز غم انگيز
غروبي سخت محنت بار دارد
همه درد است و با دل کار دارد
شرنگ افزاي رنج زندگانيست
غم او چون غم من جاودانيست
نه در خورشيد نور زندگاني
نه در مهتاب شور شادماني
کلاغان مي خروشند از سر کاج
که شد گلزارها تاراج، تاراج
خورد گل سيلي از باد غضبناک
به هر سيلي ، گلي افتاده بر خاک
نشان مرگ در گرد و غبار است
حديث غم، نواي آبشار است

چو بينم کودکان بينوا را
که مي بندند راه اغنيا را
مگر يابند با صد ناله ناني
در اين سرماي جان فرسا مکاني
نهيب تندبادي وحشت انگيز
رسد همراه باراني بلاخيز
به سختي مي خروشم: هاي ، باران
چه مي خواهي ز ما بي برگ و باران؟
برهنه بي پناهان را نظر کن
در اين وادي قدم آهسته تر کن
شد اين ويرانه ويران تر چه حاصل؟
پريشان شد پريشان تر چه حاصل؟
تو که جان مي دهي بر دانه در خاک
غبار از چهر گل ها مي کني پاک
غم دل هاي ما را شستشو کن
براي ما سعادت آرزو کن