یاد خدا

نقل است که وقتی جماعتی به سفری همی شدند  به شیخ ابوالحسن خرقانی گفتند : شیخا   راه خایف ( پر خطر و ترسناک ) است ما را دعا بیاموز تا اگر بلایی پدید آید  آن دفع شود.

شیخ گفت : چون بلا روی به شما نهد از ابوالحسن یاد کنید.

قوم را آن سخن خوش نیامد. آخر چون برفتند راهزنان پیش آمدند و قصد ایشان کردند. یک تن از ایشان در حال  از چشم ایشان ناپدید شد.

عیاران فریاد گرفتند که : اینجا مردی بود کجا شد که دیگر او را نمی بینیم  و نه بار و ستور او را؟

تا بدان سبب بدو و قماش او هیچ آفت نرسید  و دیگران برهنه و مال برده بماندند. چون مرد را بدیدند به سلامت به تعجب بماندند. تا او گفت سبب چه بود. چون پیش شیخ آمدند بپرسیدند که : برای الله را آن سر چیست؟ که ما همه خدای را خواندیم کار ما بر نیامد و این یک تن تو را خواند ازچشم ایشان ناپدید شد.

شیخ گفت : شما که حق را خوانید به مجاز خوانید و ابوالحسن به حقیقت. شما بوالحسن را یاد کنید بوالحسن برای شما خدای را یاد کند  کار شما برآید  که اگر به مجاز و عادت خدای را یاد کنید  سود ندارد.

                                                   ( نیک اندیش باشید )