بی همگان بسر شود بی تو بسر نمی شود

بی همگان بسر شود بی تو بسر نمی شود .

                                            داغ  تو دارد اين دلم  جای  دگر نمی شود.

ديده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو.

                                          گوش طرب به دست تو بی تو بسر نمی شود.

جان ز تو نوش می کند - دل ز تو نوش می کند .

                                          عقل خروش  می کند بی تو بسر نمی شود .

خمر من و خمار من باغ من و بهار من .

                                          خواب من و قرار من بی تو بسر نمی شود .

جاه و جلال من تويی ملکت و مال من تويی .

                                            آب زلال من تويی  بی تو بسر نمی شود .

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی .

                                           آن منی کجا روی   بی تو بسر نمی شود .

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی .

                                   اين همه خود تو می کنی بی تو بسر نمی شود.

بی تو اگر بسر شدی زير جهان زبر شدی .

                                       باغ ارم سقر شدی    بی تو بسر نمی شود.

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم .

                                     وربروی عدم شوم   بی تو بسر نمی شود.

گر تو نباشی يار من گشت خراب کار من .

                                   مونس و غمگسار من   بی تو بسر نمی شود .

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم .

                                   سر زغم تو چون کشم  بی تو بسر نمی شود .

هر چه بگويم ای سند نيست جدت ز نيک و بد .

                                 هم تو بگو به لطف خود بی تو بسر نمی شود .

                          به ياد عطار نيشابوری

همنشينی گفت ای  شيخ  کبار

                                      خيز و اين وسواس را غسلی برآ ر

شيخ گفتش امشب از خون جگر

                                        کرده ام صد بار غسل ای بی خبر

آن دگر گفتا که تسبيحت کجاست

                                        کی شود کار تو بی تسبيح راست

گفت تسبيحم بيافکندم ز دست

                                         تا  توانم  بر ميان  زنار بست

آن دگر گفت ای دانای راز

                                       خيز و خود را جمع کن اندر نماز

گفت کو محراب روی آن نگار

                                          تا نباشد  جز  نمازم  هيچ  کار

وان دگر گفتا پشيمانيت نيست

                                         يک  زمان درد مسلمانيت نيست

گفت کس نبود پشيمان بيش از اين

                                        که چرا عاشق نگشتم پيش از اين

( نیک اندیش باشید )

سـر آن ندارد امشب، کـه برآيد آفتابي

                                    چـه خيال ها گـذر کرد و گـذر نکرد خوابي

به چـه دير ماندي اي صبح؟ که جان من بر مي آمد

                                         بزه کردي و نکـردند، موًذنان ثـوابي

نـفس خـروس بگـرفت، که نوبـتي بـخـواند

                                      هـمه بلـبلان بمردند و نماند جـز غـرابي

نفـحات صبح داني، ز چـه روي دوست دارم؟

                                 که به روي دوست ماند، کـه برافکـند نـقابي

سرم از خداي خـواهـد، که به پايش اندر افتد

                                       که در آب مرده بهـتر، که در آرزوي آبي

دل من نه مرد آن است، که با غـمش برآيد

                                         مگـسي کـجا تواند، که بـيفکـند عـقابي؟

نه چـنان گـناهـکارم، که به دشمنم سپاري

                                         تو بدست خـويش فرماي، اگـر کني عـذابي

دل هـمچـو سنگـت اي دوست، به آب چـشم سعـدي

                                           عـجب است اگـر نگـردد، که بگـردد آسيابي

برو اي گـداي مسکين و دري دگـر طلب کن

                                                که هـزار بار گـفتي و نيامدت جـوابي

                                                                ( نیک اندیش باشید )